Een leven in herinnering
In 2004 stelde Jef Wagemans een magneetbandje ter beschikking van het LAD. Het betrof een interview met Br.Max als schoolopdracht opgenomen in 1967 door de toen 13-jarige Liliane Wagemans. Julien Hermans die Broeder Max persoonlijk goed heeft gekend, schreef het interview uit. De Br. Max-stichting zette het op CD, Maurice zette het bestand om naar mp3 en plaatste het op de LAD-site. Het resultaat kan je lezen en horen, klik daarvoor op HIER onderaan deze pagina. Lees eerst hier een korte situering van de figuur Broeder Max, zijn werk en zijn leven.
Broeder Max (1903-1973) Vele Looienaars en vooral zij die zoals ik, in de periode 1949-1962 naar de Technische H. Hartschool gingen, hebben Broeder Max, toen nog Maximinus, zeker gekend. Imposant met zijn 1,92 m, schoenmaat 46 en dito buik; iemand waar niet naast te kijken viel. Zijn uitstraling was enorm.Wie hem als leraar kreeg moet dat vroeg of laat als een voorrecht ervaren hebben. Hij begon in Tessenderlo het nieuwe schooljaar van 1949-50 en doceerde Nederlands en Frans in de derde jaren. We wisten vlug dat hij schilder was, zijn snelle schetsen op het bord logen er niet om. Bij Max draaide alles om kunst, ook in zijn lessen. Hij bracht Ernest Claes en Minus Van Looi mee om hen te laten vertellen of voorlezen uit hun boeken. Of las gedichten voor van minder gekende hedendaagse dichters, die hem nauw aan het hart lagen. We kregen de gedichten mee naar huis die hij voor ons afdrukte op gekleurd doorslagpapier.
En hij schilderde. Begin 1950 werd voor Max een oud bijgebouw, achteraan de kloostertuin, omgebouwd tot atelier. Rechtover de deur een groot venster dat uitgaf op de open vlakte van het sportplein waar hij de wolken kon zien voorbij drijven terwijl hij schreef of las. Hij schilderde in het achterste gedeelte met aan de linkerkant een groot raam waarvan het matglas het noorderlicht temperde. Zijn atelier werd weldra een plaats waar jong en oud binnenviel om allerlei redenen. Hij hielp waar hij kon. Tot zijn overlijden in 1973 schilderde hij er talrijke doeken. Religieus werk, portretten en landschappen. Zijn vriend Minus Van Looi viel dood op zijn zestigste zoals hij altijd voorspeld had, Max trok het 10 jaar langer. Minus zou in 2002 honderd jaar geworden zijn , Max in 2003. Minus heeft zijn herdenking gekregen met een bronzen buste er bovenop. Voor Br. Max werd van 20 maart tot 4 april 2004 een overzichtstentoonstelling opgezet bij de heropening van de vernieuwde St-Martinuskerk van Looi.
De voorbije jaren hebt u kennis kunnen maken met zijn werk langs de reproducties in ons tijdschrift. Hopelijk heb je toen de gelegenheid niet gemist om ze nog eens in ’t echt te zien. Misschien voor ’t laatst. De grote belangstelling van Broeder Max voor de plaatselijke geschiedenis van Tessenderlo verwerkte hij in “Tessenderlo vroeger en nu”. Het lange tijd niet meer te vinden boek werd herdrukt en is weer te koop. Een aanrader voor iedereen die meer wil weten over onze streek.
Dr. Jos Van Thienen schreef een ‘vervolg’ op dit werk, “Tussen vroeger en nu”, eveneens nog verkrijgbaar in de plaatselijke boekhandel. Over Broeder Max bestaan een aantal boeken, door vrienden geschreven, bgv. onkritisch zoals de meeste kunstenaarsmonografieën. Allemaal uitgeput. Wie meer wil weten over het kleurige leven van deze schilder en tekenaar, vindt die boeken in een van de Looise bibliotheken. Langs internet op de site van de ‘Belgisch-Limburgse Kunstschilders en Tekenaars’ http://belisch.cjb.net
In “Eeuwentemmer” 2003/3, het tijdschrift van het LAD, kunt u mijn ‘Herinneringen aan Broeder Max’ lezen.
Klik HIER voor het interview.